Terwijl jij slaapt,
denk ik aan
zo-even…
Woorden misten
hun doel.
Wat wilde jij
me vertellen?
Geduld...
het lukt me
niet altijd.
Ik mis onze
gesprekken,
die ene blik
van 'we verstaan elkaar',
een binnenpretje
om de kinderen,
het ondeugend
fluisteren in mijn oor,
zelfs een keer
goed ruzie maken.
We weten
allebei nog hoe dat was...
Het is zinloos.
Ik weet niet of
mijn woorden landen.
Ik herhaal ze
nog maar een keer.
Je knikt, maar
kijkt me niet begrijpend aan.
Wie is die
vreemdeling in jouw lichaam?
Kan je hem vragen om weg te gaan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten